ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍ ﺑﻮﺩم

ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍ ﺑﻮﺩم
ﺁﻥ ﺷﺐ
ﻣﺴﺘﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﯼ؟
ﺑﯽ ﺭﻭﯾﺎ،ﺑﯽ ﺗﺮﺱ ،ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﮔﺮﯾﺨﺘﻦ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﻢ
ﻣﺴﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺷﺒﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﻓﺮﻭﺷﻢ، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ 
ﮔﺮﻡ ﺑﻮﺩ ،ﻧﻪ ! ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻧﻢ
ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻮﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺭﻧﮓ ﺗﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ
ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﻭﻗﺖ،ﺍﺯ ﻫﻤﯿﺸﻪ 
مرا جذب خویش می کرد
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ،ﮐﻢ ﮐﻢ در آغوشت
ﻭ ﺳﻘﻮﻃﻢ ﺣﺴﯽ ﺟﺰ ﻟﺬﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩﻡ ،ﺍﻧﺪﺍﻣﻢ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩ
مانند ﻃﻔﻠﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﺯﻭﺍﻧﺖ،ﺑﺮهنه شدم
ﻧﺘﺮﺳﯿﺪﻡ، ﺷﺮﻣﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪ،ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺁﺭﯼ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﻫﻨﮕﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺕ
ﺣﺲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﭼﻨﺪﺑﺎﺭﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ،ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ، ﺑﻪ ﺗﻮ
ﻭ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ بعد هم آغوشی خواهی رفت 
و رفتنت 
ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ ﺣﺲ ﺣﻮﺍییه من خواهدبود 
ﺁﺭﯼ
ﻟﺬﺕ من ..
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﯾﻦ ﺗﻦ …
ﻫﯿﭻ ﺩﺍﻧﺴﺘﯽ؟ 
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺩﯾﮕر هیچگاه متولد نشدم
ﻟﻌﻨﺘﯽ
ﺑﺮﮔﺮﺩ! ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻡ