پارت ۲۹

پارت ۲۹
بعد از اینکه مامانم من و جونگ‌سو رو به هم معرفی کرد، کنار میز نشستیم.
جونگ‌سو پسر آرامی بود و برخلاف چیزی که فکر می‌کردم، اصلاً رفتار عجیبی نداشت.
ـ تو همیشه این‌قدر از مهمونی‌های خانوادگی فراری‌ای؟
خندیدم.
ـ تقریباً.
ـ چرا؟
ـ چون همه فقط سؤال می‌پرسن.
ـ چه سؤالایی؟
ـ «کی می‌خوای ازدواج کنی؟»، «درس و کارت چی شد؟»، «چرا این‌قدر لاغر شدی؟»...
جونگ‌سو زد زیر خنده.
ـ آره، اینا رو خوب می‌شناسم.
منم خندیدم.
ـ دیدی؟
همون موقع گوشیم لرزید.
تهیونگ: «هنوز اونجایی؟»
لبخند زدم.
جواب دادم:
«آره، متأسفانه 😑»
چند ثانیه بعد:
«پس هنوز زنده‌ای؟»
خندیدم.
«به زور.»
تهیونگ:
«😂»
گوشی رو کنار گذاشتم.
جونگ‌سو پرسید:
ـ دوست پسرت بود؟
با تعجب نگاهش کردم.
ـ چی؟
ـ همون کسی که پیام داد.
ـ نه! همسایه‌مه.
ـ آهان.
ـ چرا؟
ـ هیچی. فقط پرسیدم.
دوباره مشغول حرف زدن شدیم.
بعد از مدتی مامانم اومد کنارم.
ـ لینا، جونگ‌سو رو که دیدی؟
ـ آره.
ـ پسر خوبیه.
ـ مامان...
ـ چی؟
ـ من فقط اومدم مهمونی.
مامانم خندید.
ـ باشه، باشه. چیزی نگفتم.
وقتی برگشت، جونگ‌سو با خنده گفت:
ـ فکر کنم مادرت خیلی از من خوشش اومده.
ـ متأسفانه!
هر دو خندیدیم.
اما چند دقیقه بعد، گوشی‌ام دوباره لرزید.
تهیونگ: «کی برمی‌گردی؟»
به پیام نگاه کردم.
این بار جواب ندادم.
نه از روی ناراحتی...
فقط واقعاً حوصله نداشتم.
اما تهیونگ که منتظر جوابم بود، بعد از چند دقیقه گوشی رو روی میز گذاشت.
ـ چرا جواب نمی‌ده؟
خودش هم از این همه منتظر موندن تعجب کرده بود.
انگار حالا دیگر برگشتن لینا، برایش مهم‌تر از چیزی شده بود که می‌خواست قبول کند.