تصور کنید سربازای اسراییلی به صورت زنان فلسطینی اسید پاشی

تصور کنید سربازای اسراییلی به صورت زنان فلسطینی اسید پاشی زنجیره ای میکردند:
صداوسیما دم و دیقه برنامه هاشو قطع میکرد و عکسای صورتای لهیده و داغونشونو نمایش میداد.
تیتر تموم روزنامه ها با عکس وخبرش مزین میشد.
تو تموم بخشای خبری تا یک ماه به یه بهونه ای میگفت در پی.... فلان شد.
همه مقامات کشوری و لشکری و استانی و مجلسی و.... ریز و درشت این جنایت را محکوم میکردند.
تو قم وبعد تهران وبعد بقیه شهرستانا تظاهراتهایی برای محکوم کردن این حرکت ضد انسانی برگزار میشد.
پوسترهای عکسای خون آلودشون به همراه شعارای ضد اسراییلی شهر را پر میکرد
ورودی همه بانکها شماره حساب کمک به قربانیان اسیدپاشی نصب میشد
تعداد زیادی از ارگانها و مراکز پزشکی و گروههای خیریه جهت درمانشون اعلام آمادگی میکردند.
قربانیان با پول ما به بهترین مراکز درمانی اروپا اعزام میشدند
دیه کامل همه اعزا و جوارحشون چارلا پنجلا از کیسه ملت دربدر ایران پرداخت میشد.
یه سری افرادی اجیر میشدند که با دریافت پول عملیات تلافی جویانه انجام بدهند.
.
.
.
براستی چه کرده ایم که اینچنین تنها و بیکسیم؟
به چه جرمی چنان لایق تحقیر خرد شدن و سوزانده شدنیم؟