حرمتها ه شسته شد

‌ حـرمت‌ها ڪه شڪستـه شـد
مسیـح هـم ڪه باشـی ،

نمیتـوانی دلِ شڪستـه را احیـاء ڪنـی
آنچـه در دستـت بود ،

امانتـی پنـهان بـود ڪه حـراج شد ،
آنچـه نبایـد بگویـی گفتـه شد ،

فاجعـه را یڪ عذرخواهـی درسـت نـمیڪند !

حـرف ، حرفِ ویـران ڪردنِ دل است ،
نـه دیوارے خراب ڪنـی و از نو بسـازے!

دلـی ڪه ویـران ڪردے قصـرے بود ڪه خود ساڪن آن بـودے

راستـی حالا ڪه خود را بـی خانـه ڪردے ،

با آوارگـیَت چـه میڪنـی ؟
لابد بـه خـرابـه هاے جامانـده از دیگـران پـناه میـبرے!