ایسه که باخه وان فصل خزانم مه بال شکیای کنجه ویرانم

ایسه که باخه وان فصل خزانم مه بال شکیای کنجه ویرانم/

و دل نالانم و چم گریانم عزیزان امان بی همزوانم/

گلم ناامید جرگم سزیایه وهارم خزان کولام رمیایه.