به ابی انت و امی پسر شیر خدا

به ابی انت و امی پسر شیر خدا
که به درد دل دنیا تو دوایی و شفا

پسرم هیچ، خودم هیچ، نفسهایم نیز
به فدایت همه جانم، نرسد بر تو بلا

تو بیا شعله بیفروز به میلاد خوشت
سر هر کوچه و هر خانه به الطاف خدا

به غزل، شعر و هر گویش و هر ساز دلی
بسرایم به توسل به خودت، رود سخا!

سر هر نقطه و هر حرف، تو خطی بگذار
که شود بنده‌نوازی ز شما روز جزا

به خطا معترفم، شاه شهیدان ولی
تو کجا، بنده کجا، خالق بخشنده کجا

پدرم، مادر عاشق و برادر، پسرم...
همه در خدمت آن شاه، خودش کرده سوا

نوکریت، همه‌جا تحفه حساب می‌آید
به چه سنجند ز بازار دنی، با چه؟ طلا؟

تو که کردی به تنم خرقه‌ی حُبَّت، بنشین
به سرایم نفسی، ای گلِ گلزار کسا

تو شفایم بده با تربت آن کرب و بلا
دل بیمار مرا جز تو کجا بوده دوا؟

تو بیا از قفسم راحت و آزادم کن
سر کویت که نشینم، شده‌ام هست و رها