ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﯼ ِ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻋﺎﺷﻖ ِ " ﻣﻦ " ﻣﯿﺸﺪﻡ

ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﯼ ِ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻋﺎﺷﻖ ِ " ﻣﻦ " ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺩﻟﺒﺮ ِ ﺍﺑﺮﻭ ﻃﻼﯼ ِ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﻗﺼﺮﻫﺎ ﻣﯿﺴﺎﺧﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﺸﺖ ﺧﺸﺖ ِ ﺁﯾﻨﻪ
ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺷﺘﺮﺍﺵ ﻭ ﻣﺮﻣﺮﯼ ﺗﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍﻡ ِ ﻣﻦ ﺷﻮﯼ ﻣﺜﻞ ِ ﭘﻠﻨﮓ ِ ﺯﺍﮔﺮﺱ
ﺣﻀﺮﺕ ِ ﺁﻫﻮﯼ ِ ﻧﺎﺯ ِ ﺩﺷﺖ ِ ﺍﺭﮊﻥ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﻃﺒﻖ ِ ﺁﯾﯿﻦ ِ ﻧﯿﺎﮐﺎﻥ ﺩﻝ ﻣﯿﺎﻭﺭﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ِ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﺳﻢ ِ ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺑﺎ ﺧﻂ ِ ﻣﯿﺨﯽ ِ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻣﺜﻞ ِ ﻗﺎﻧﻮﻥ ِ "ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﯽ " ﻣﺪﻭّﻥ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻡ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ "ﺗﻬﻤﯿﻨﻪ " ﺑﺎﻧﻮﯼ ِ " ﺗﻬﻤﺘﻦ " ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﻟﺐ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﺭﺍ ﭼﺸﻢ ِ ﺩﻭﺭﺍﻥ ِ ﻗﺪﯾﻢ
" ﺑﻮﯼ ِ ﺟﻮﯼ ِ ﻣﻮﻟﯿﺎﻥ " ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ِ ﺁﻫﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺩﻑ ﺑﻪ ﺩﻑ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ِ ﭘﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﺧﺮﺍﻣﯿﺪﻡ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻝ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﻡ ﻭ ﺭﻗﺺ ِ ﻣﻄﻨﻄﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ِ ﯾﺎﺱ ﻭ ﭘﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺁﺭﺍﺳﺘﻢ
ﭘﻠﻪ ﭘﻠﻪ ﻣﻘﺪﻣﺖ ﮔﻠﺪﺍﻥ ِ ﺳﻮﺳﻦ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻫﺎﯼ ِ ﺩﺍﻍ ﻭ ﻟﻬﺠﻪ ﯼ ِ ﻏﺮﻕ ِ ﻋﺴﻞ
ﺑﻮﺳﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ، ﻟﺐ ﮐﻠﻮﭼﻪ ﺍﻫﻞ ِ "ﻓﻮﻣﻦ " ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﯾﮏ ﺧﺪﺍﯼ ِ ﺷﺎﺩﺗﺮ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺰﯾﺪﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ
ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺮﯾﻪ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﺷﯿﻮﻥ ﻣﯿﺸﺪﻡ
ﺣﯿﻒ ! ﻣﻦ ﺯﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﻏﻮﻏﺎ ﮐﻨﻢ
ﺁﻩ.. ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﻦ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﻣﯿﺸﺪﻡ