ای همدم روزگار, چونی بی من

ای همدم روزگار, چونی بی من
ای مونس و غمگسار چونی بی من

من با رخ چون خزان زردم بی تو
تو با رخ چون بهار چونی بی من

ای زندگی تن و توانم همه تو
جانی و دلی, ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی, از آنی همه من
من نیست شدم در تو, از آنم همه تو

عشقت به دلم درآمد و شاد برفت
باز آمد و رخت خویش بنهاد و برفت

گفتم به تکلف دو سه روزی بنشین
بنشست و کنون رفتنش از یاد برفت

ای در دل من میل و تمنا همه تو
و ندر سر من مایه ی سودا همه تو

هرچند به روزگار درمینگرم
امروز همه تویی و فردا همه تو...