بی وفایی تا به کی، از پا فتادم نازنین

بی وفایی تا به کی، از پا فتادم نازنین
بر دلم از عشق تو، داغی نهادم نازنین

من که همچون کوه بودم در دیار عاشقان
همچو کاهم کردی و دادی به بادم نازنین

سوختم در عشق تو دیروز، وقتی ناگهان
شعری از دیوان تو آمد به یادم نازنین

آنقدر نالیدم از دست تو در دامان عشق
تا خموش افتادم و گویی نزادم نازنین

رفتی و با رفتنت در کوچه باغ سینه ام
خاطرات مانده را بر باد دادم نازنیم