ما اهل دلیم اشاره را می‌فهمیم

ما اهل دلیم اشاره را می‌فهمیم
رمز شب پر ستاره را می‌فهمیم

با زمزمه آشناتریم از همه کس
زیر و بم استعاره را می‌فهمیم

با آیینه ی شکسته نسبت داریم
تقدیر هزار پاره را می‌فهمیم

با پنجره های بسته عادت داریم
از روزن شب نظاره را می‌فهمیم

در روز بلا شکوه نداریم ز کس
کوتاهی دست چاره را می‌فهمیم

با منبع نور از همه یکروتر
گرمای تن شراره را می‌فهمیم

بذریم، اگر چه خاک بر سر داریم
برخاستن دوباره را می‌فهمیم

یک عمر رفیق اهل صحبت بودیم
از اهل ریا کناره را می‌فهمیم

با عاطفه ارتباطمان تنگاتنگ
ما اهل دلیم اشاره را می‌فهمیم