** مُجیر= فریاد رس= پناه دهنده **

** مُجیر= فریاد رس= پناه دهنده **


گلعذرِ گلعذاران : ای مُجیر .

ای سپهسالارِ ادیان : ای مجیر .


هم جلیلی هم جمیل و بی رقیب .

دلربا و جانِ جانان : ای مجیر .


هم طبیب و ناجیِ مستضعفان .

راحم و حنّان و منّان : ای مجیر .


نامِ تو , بر قلّه یِ اندیشه ام .

می دهد هر لحظه جولان : ای مجیر .


چلچراغِ شامِ دیجورم بُوَد .

تک تکِ آیاتِ قرآن : ای مجیر .


مهر و ماه و باد و باران , از تو بس .

می برند آنگونه فرمان : ای مجیر .


هم نشاندی در دلِ هر برّ و بحر .

لؤلؤ و یاقوتِ رُمّان : ای مجیر .


گلشن و گلزار و باغ و راغ ها .

جلوه ایست از جود و احسان : ای مجیر.


نافه و مُشکِ خُتن , باشد گواه .

راهن از مهرت غزالان : ای مجیر .


* ضامنِ آن آهوانِ دشتِ طوس .

* دلبرت شاهِ خراسان : ای مجیر .


می نشانی , بر رخِ گلبرگِ گل .

ژاله ها , چون دُرِِّ غلتان : ای مجیر .


بی گمان معمارِ این دنیا , تویی .

ناظمِ کوه و بیابان : ای مجیر .


تا بُوَد جانم در این سلّول ِ تن .

بر سرِ خوانِ تو مهمان : ای مجیر .


** گر نبودم لایقِ الطافِ تو .

نادمم از جرم و عصیان : ای مجیر .


معتصم گشتم , بر آن ( حَبل المتین ).

شادم از این عهد و پیمان : ای مجیر .


* شرمسارم , چون بُوَد ره توشه ام .

* کوله باری از گناهان : ای مجیر .


مژده ها دادی : در آن اُمّ الکتاب .

بهرِ استغفار و غفران : ای مجیر .


هاتفی گفتا : به لطفت می رسد .

یوسفی دیگر به دوران : ای مجیر .


تار و پودم , شد کُنامِ درد و غم .

الامان از دردِ هجران : ای مجیر .


* چشمِ نا بینایِ رؤیاهایِ ما .

* منتظر چون پیرِ کنعان : ای مجیر .


مانده آن سیمرغِ وصلش , رویِ قاف .

عاشقان سر در گریبان : ای مجیر .


کلبه یِ اَحزانِ ما , از لطفِ تو .

کِی شود همچون گلستان : ای مجیر .


بهرِ فتحِ آرزو بنگر , عظیم .

روز و شب باشد دعا خوان : ای مجیر .
=====================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان.