ای برگ

ای برگ
مرا با سبزی خود در آغوش بگیر،
من درخت برهنه‌ی پاییزم،
که می‌لرزم.
ای باران
مرا سیراب کن،
من ماسه‌های کویرم،
از سرزمین‌ گرم و خشک.
باد الک می‌شود
با گذر از میان دستانم.
گرم کن مرا
ای تو که خورشیدی!
من از پیش‌ترها، این‌جا ایستاده‌ام
پنهان‌شده در کلمات،
چون سایه‌ی درختان
بر چشمه‌های جوشان.