بهانه ات که جور باشد،

بهانه ات که جور باشد،
چشمانش می شود دریا،
نگاهش می شود آسمان،
و دیدگانش دشت وسیعی،
که خرمن خرمن مهربانی،
در جای جای آن پُشته کرده اند،
دگر از دنیا چه می خواهی،