«مراقبهٔ نورِ الهی در میانهٔ جنگ»

«مراقبهٔ نورِ الهی در میانهٔ جنگ»
ای مردمانِ ایستاده در میانهٔ غبارِ جنگ و غوغایِ انفجار، لحظه‌ای چشم بر هم نهید و دل را از هیاهوی بیرون به خلوتِ درون فراخوانید؛ زیرا در ژرفای جانِ آدمی، جایی هست که هیچ آتشی بدان راه نمی‌یابد و هیچ انفجاری آرامشِ آن را فرو نمی‌ریزد.

نفس را آهسته فرو برید؛ چنان که گویی نسیمی از رحمتِ الهی در سینهٔ شما جاری می‌شود.
و آن را آرام بیرون دهید؛ چنان که گویی همهٔ اضطراب‌ها و هراس‌ها از جان شما بیرون می‌روند و در سکوتِ شب محو می‌شوند.

اکنون در درونِ خویش نوری را تصور کنید؛ نوری نرم، پاک و زنده که از سرچشمهٔ لطفِ الهی بر قلبِ شما می‌تابد. این نور نه از آسمانِ دور، بلکه از حقیقتی نزدیک‌تر از رگِ جان می‌جوشد. با هر دم، این نور در دل شما گسترده‌تر می‌شود؛ از قلب به سینه، از سینه به سراسرِ وجود، و از وجودِ شما به اطراف، تا فضای پیرامون را نیز روشن سازد.

بگذارید این نورِ الهی همچون سپری لطیف بر گردِ شما و عزیزانتان حلقه زند؛ سپری که از امید ساخته شده است، از ایمان، و از یادِ آن حقیقتِ بزرگ که هیچ تاریکی توانِ غلبه بر نور را ندارد.

اگر صدای انفجار یا آشوب به گوش رسید، دل را به این نور بازگردانید و آرام در دل بگویید:
«نورِ الهی در دلِ من جاری است؛ آرامش در جانِ من پایدار است.»

چند دم چنین بمانید؛ با نفس‌های آرام، با توجه به نورِ درون، و با اطمینان به اینکه حتی در میانهٔ سخت‌ترین طوفان‌ها، چشمه‌ای از سکینه و رحمت در قلبِ انسان می‌جوشد.

و آنگاه که چشم می‌گشایید، بدانید که این نور با شماست؛ در گام‌هایتان، در نگاهتان، و در حضورتان میان مردمانی که به آرامش نیاز دارند.

🔗 @bmlimit | حَد 🇮🇷