(آسمونْ هشتمِ مایی)

(آسمونْ هشتمِ مایی)
دلِ مه یکی دو روزن حالِ نسبتاً بدی هه/ادونم همه بهونن چون هوای مشهدی هه
بالِ مه گرچه گناهون چیشونِن وله غمی نین/ ایجا یک آغایی دفنن که تو آغایی کمی نین
ایجا آسمونِ هفتم هم اتِت اکنت گدایی/ نُه فلک اگن به آقا آسمونْ هشتمِ مایی
صحن سقاخونه ساکت، چِهمی به بالامنارَن/برقِ انتظارِ چهمی دمِ صبح مثل ستارَن
انتظار به سر رسی و زدی نقّاره صداشِه/خورشیدهم اتِت به پابوس گنبد هم اکنت نگاشه
ایجا گنبدِ طلایی آیِنَن به روی آفتاب/همیشه ایجا فِغُونن عطر ِلحظه ونِ نایاب
ایجا نقطهْ صفرِ مرزی به زمین و آسمونِن/حتی کفترونِ ایجا قدر ای حرم ادونن
ایجا راه ادن کِه هر کَه رد ببوت اِ مرز خاکی/آسمُونیشه اکنن ، رد ابوت وا قلبِ پاکی
شوقِ مشهدِ تو آقا همَه چی اِ ذهنومی بُوْ/صبری نین دلم، همیجا اخونت اذنِ دخولْ خو
دلِ خو دخیل اَبندُم به نگاه مهربونت/ تو دلوم موال که خالی جای کربلا بُمونِت
شاعر یکی از بچه های محله
برا سلامتیش صلوات
اللهم عجل لولیک الفرج