ﺧﻮﺵ ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺧﻮﺵ ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺮﺗﺎ ﺑﭗ ﺍﯼ ﺧﻮﯾﺸﻢ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺯﺍﺭ ﻣﯿﮑﻦ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺍﻫﯽ
ﺳﻬﻠﺴﺖ ﺑﺮ ﺍﺳﯿﺮﯼ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﺩﺭ ﻫﻮ ﺍﯼ ﻭﺻﻠﺖ ﺻﺪ ﺧﺮﻣﻦ ﻭﺟﻮﺩﻡ
ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺖ ﺭﺣﯿﻞ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﻥ ﺳﻮ ﺑﻮﺩ ﻧﮕﺎﻫﻢ
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺩﻟﺸﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﺹ ﺑﺮﻡ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺯﭘﺎ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﺑﺎﺩﺍ ﺑﻖ ﺍﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﺩﻭﻥ ﺑﺴﯽ ﻏﻤﻢ ﺭﯾﺨﺖ ﺑﺮﺳﺮ ﻭﻟﯿﮏ ﺣﺎﺷﺎ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺴﻮﯼ ﮔﺮﺩﻭﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﺏ ﺍﯼﺩ ﭘﺎ ﺭﺍ ﺛﺒﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺮ ﮔﻮﺩﺭﯾﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﯿﺮ ﻟﯿﻠﯿﺴﺖ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻮﺧﯽ ﺑﯿﮏ ﮐﺮﺷﻤﻪ ﺻﺪ ﻣﺮﻍ ﺩﻝ ﮐﻨﺪ ﺻﯿﺪ
ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺁﯾﺪ ﺻﯿﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻬﺮ ﻧﮑﺎﻫﯽ ﺑﺴﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﺳﭙﺎﻫﯽ
ﺗﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﮕﺶ ﺍﯼﻧﺪ ﺟﻼﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﮐﺲ ﺑﺪﯼ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﻭﺭ ﻧﯿﮑﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﯼ ﻓﯿﺾ ﺩﺭ ﻏﻢ ﯾﺎﺭ ﺗﻦ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯿﺪﺍﺭ
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺁ ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ