نکتهها و پیام های سوره ممتحنه آیه 4 :
نکتهها و پیام های سوره ممتحنه آیه 4 :
1.با توجّه به آیات قبل که بعضی از مسلمانان به خاطر دریافت حفظ بستگان خود، مخفیانه یا آشکارا با کفّار دوستی و مودّت داشتند، این آیه میفرماید: برائت از کفّار و مشرکان را از حضرت ابراهیم و یارانش بیاموزید. هنگامی که حضرت ابراهیم، پایداری پدر را به کفر و شرک دید و از هدایت او مأیوس شد، از او برائت جست و استغفار برای او، وعدهای بود که به پدر داد تا زمینه بازگشت او را فراهم سازد.
2.در قرآن دو مرد و دو زن، به عنوان الگوی مؤمنان معرّفی شدهاند:
از مردان، یکی حضرت ابراهیم علیه السلام، «قَدْ کانَتْ لَکُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِی إِبْراهِیمَ» و دیگری پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله است. «لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» (احزاب، 21)
و از زنان، یکی همسر فرعون و دیگری حضرت مریم است که قرآن در آیات 11 و 12 سوره تحریم، آنان را در برابر همسران حضرت نوح و لوط، به عنوان زنانِ الگو معرّفی میکند. البتّه در روایات افراد دیگری همچون امام حسین علیه السلام «فلکم فی اسوة» و حضرت زهرا علیها السلام نیز به عنوان الگو معرفی شدهاند. چنانکه حضرت مهدی علیه السلام میفرماید: «و فی ابنة رسول الله لی اسوة حسنة» دختر رسول خدا، الگوی نیکوی من است.
3.ویژگیهای حضرت ابراهیم علیه السلام در قرآن:
- موفّقیّت کامل در امتحانهای سخت الهی. «فَأَتَمَّهُنَّ» (بقره، 124)
- خدمت به مسجد. «طَهِّرا بَیْتِیَ» (بقره، 125)
- تسلیم خدا بودن. «حَنِیفاً مُسْلِماً» (آل عمران، 67)
- انابه به درگاه خدا و صبور و حلیم بودن. «إِنَّ إِبْراهِیمَ لَأَوَّاهٌ حَلِیمٌ» (توبه، 114)
- به منزله یک امت بود. «إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً» (نحل، 120)
- وفادار بود. «إِبْراهِیمَ الَّذِی وَفَّی» (نجم، 37)
- دلیر و قهرمان بود. «تَاللَّهِ لَأَکِیدَنَّ أَصْنامَکُمْ» انبیاء، 57)
- هجرت و مهاجرت. «إِنِّی مُهاجِرٌ إِلی رَبِّی» (عنکبوت، 26)
- گذشت و ایثار داشتن. «فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِینِ» (صافات، 103)
4.در تربیت و تبلیغ، ارائه نمونهی عینی و عملی و الگو لازم است
5.هم انبیا الگو هستند و هم پیروان و تربیت شدگان آن بزرگواران.
6.گذشت زمان، نقش الگوهای دینی و معنوی را کم رنگ نمیکند. حضرت ابراهیم میتواند برای امروز ما الگو باشد.
7.بستگانِ منحرفِ الگوها، دلیلی بر ترک آنها نیست. (در قرآن، کلمه «أُسْوَةٌ» برای پیامبر اسلام و حضرت ابراهیم به کار رفته است در حالی که عموی هر دو نفر، ناخلف بودهاند).
8.بعضی الگوها نیکو و بعضی زشت هستند.
9. همگامی، همراهی و هماهنگی فکری و عملی با رهبران الهی لازم است.
10.صلابت و صراحت در اظهار برائت از مشرکان، یک ارزش است.
11.پروندههای قومی و روابط اجتماعی نباید مانع اظهار حق شود.
12.محور برائت، شرک و اسباب شرک و دوری از خداست.
13.برائت باید مکتبی و هدفدار باشد نه انتقامی.
14.برائت تنها با لفظ نیست، بلکه دارای مرحله لفظی، مرحله قلبی و مرحله عملی است.
15.ایمان، باید از هرگونه شرک، خالص باشد. «تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ»
16.جبههگیری و قاطعیّت در برابر کفر و شرک، به توکّل، نیایش و توجّه به معاد نیاز دارد.
17.معنای توکّل گوشهگیری و انفعال نیست، بلکه در کنار اعلام برائت صریح و موضعگیری شدید نسبت به مشرکان، توکّل معنا دارد.
18.اولیای خدا، خود را مالک چیزی نمیدانند و به خود اجازه نمیدهند قانون الهی را عوض کنند.
19.مسیر تمام هستی و مسیر ما به سوی اوست.
1.با توجّه به آیات قبل که بعضی از مسلمانان به خاطر دریافت حفظ بستگان خود، مخفیانه یا آشکارا با کفّار دوستی و مودّت داشتند، این آیه میفرماید: برائت از کفّار و مشرکان را از حضرت ابراهیم و یارانش بیاموزید. هنگامی که حضرت ابراهیم، پایداری پدر را به کفر و شرک دید و از هدایت او مأیوس شد، از او برائت جست و استغفار برای او، وعدهای بود که به پدر داد تا زمینه بازگشت او را فراهم سازد.
2.در قرآن دو مرد و دو زن، به عنوان الگوی مؤمنان معرّفی شدهاند:
از مردان، یکی حضرت ابراهیم علیه السلام، «قَدْ کانَتْ لَکُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِی إِبْراهِیمَ» و دیگری پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله است. «لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» (احزاب، 21)
و از زنان، یکی همسر فرعون و دیگری حضرت مریم است که قرآن در آیات 11 و 12 سوره تحریم، آنان را در برابر همسران حضرت نوح و لوط، به عنوان زنانِ الگو معرّفی میکند. البتّه در روایات افراد دیگری همچون امام حسین علیه السلام «فلکم فی اسوة» و حضرت زهرا علیها السلام نیز به عنوان الگو معرفی شدهاند. چنانکه حضرت مهدی علیه السلام میفرماید: «و فی ابنة رسول الله لی اسوة حسنة» دختر رسول خدا، الگوی نیکوی من است.
3.ویژگیهای حضرت ابراهیم علیه السلام در قرآن:
- موفّقیّت کامل در امتحانهای سخت الهی. «فَأَتَمَّهُنَّ» (بقره، 124)
- خدمت به مسجد. «طَهِّرا بَیْتِیَ» (بقره، 125)
- تسلیم خدا بودن. «حَنِیفاً مُسْلِماً» (آل عمران، 67)
- انابه به درگاه خدا و صبور و حلیم بودن. «إِنَّ إِبْراهِیمَ لَأَوَّاهٌ حَلِیمٌ» (توبه، 114)
- به منزله یک امت بود. «إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً» (نحل، 120)
- وفادار بود. «إِبْراهِیمَ الَّذِی وَفَّی» (نجم، 37)
- دلیر و قهرمان بود. «تَاللَّهِ لَأَکِیدَنَّ أَصْنامَکُمْ» انبیاء، 57)
- هجرت و مهاجرت. «إِنِّی مُهاجِرٌ إِلی رَبِّی» (عنکبوت، 26)
- گذشت و ایثار داشتن. «فَلَمَّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِینِ» (صافات، 103)
4.در تربیت و تبلیغ، ارائه نمونهی عینی و عملی و الگو لازم است
5.هم انبیا الگو هستند و هم پیروان و تربیت شدگان آن بزرگواران.
6.گذشت زمان، نقش الگوهای دینی و معنوی را کم رنگ نمیکند. حضرت ابراهیم میتواند برای امروز ما الگو باشد.
7.بستگانِ منحرفِ الگوها، دلیلی بر ترک آنها نیست. (در قرآن، کلمه «أُسْوَةٌ» برای پیامبر اسلام و حضرت ابراهیم به کار رفته است در حالی که عموی هر دو نفر، ناخلف بودهاند).
8.بعضی الگوها نیکو و بعضی زشت هستند.
9. همگامی، همراهی و هماهنگی فکری و عملی با رهبران الهی لازم است.
10.صلابت و صراحت در اظهار برائت از مشرکان، یک ارزش است.
11.پروندههای قومی و روابط اجتماعی نباید مانع اظهار حق شود.
12.محور برائت، شرک و اسباب شرک و دوری از خداست.
13.برائت باید مکتبی و هدفدار باشد نه انتقامی.
14.برائت تنها با لفظ نیست، بلکه دارای مرحله لفظی، مرحله قلبی و مرحله عملی است.
15.ایمان، باید از هرگونه شرک، خالص باشد. «تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ»
16.جبههگیری و قاطعیّت در برابر کفر و شرک، به توکّل، نیایش و توجّه به معاد نیاز دارد.
17.معنای توکّل گوشهگیری و انفعال نیست، بلکه در کنار اعلام برائت صریح و موضعگیری شدید نسبت به مشرکان، توکّل معنا دارد.
18.اولیای خدا، خود را مالک چیزی نمیدانند و به خود اجازه نمیدهند قانون الهی را عوض کنند.
19.مسیر تمام هستی و مسیر ما به سوی اوست.
- ۱.۹k
- ۲۳ دی ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط