چشم مستت گر ببیند چهره ی زرد مرا

چشم مستت گر ببیند چهره ی زرد مرا
لعل شیرینت نماید چاره ی درد مرا
پیکر خود خاک راهت ساختم،آخر چرا
می تکانی دایم از دامان خود گرد مرا
من ز جنس درد و غم، بار تجارت بسته ام
جز زیان سودی نباشد برد و آورد مرا