نه عشق اولایدی، نه عاشیق، نه نازلی آفت اولایدی،

نه عشق اولایدی، نه عاشیق، نه نازلی آفت اولایدی،

نه خلق اولایدی، نه خالیق، نه اشکی- حسرت اولایدی.

نه درد اولایدی، نه درمان، نه سور اولایدی، نه ماتم،

نه آشیانه یی-وصلت، نه باری- فرقت اولایدی.

کونول ده نوری- محبت، گؤزومده پرده یی- ظلمت ...

نه نو ر اولایدی، نه ظلمت، نه بؤیله خلقت اولایدی.

ندیر بو خلقتی – بی مرحمت، بو پرده لی حکمت؟

بو ظولمه قارشی نولور بیرده بیر عدالت اولایدی.

توکندی طاقت و صبریم، عدالت! آه عدالت!

نه اونجه اویله سعادت، نه بویله ذلت اولایدی.