به این ترتیب، زندگی دانشگاهی حول یک الگوی مصرف‌گرایانه سا

به این ترتیب، زندگی دانشگاهی حول یک الگوی مصرف‌گرایانه سامان می‌یابد که پیشبرد روابط و فرصت‌ها در میان بدنه‌ دانشجویی وسیع‌تر در آن جایی ندارد. این مشکل بزرگی برای دانشجویان فقیرتر است، چراکه این گروه از دانشجویان برای داشتن تحرک اجتماعی‌ در آینده و بهبود وضعیت طبقاتی‌شان، شبکه‌سازی و رابطه‌گیری در دوران دانشگاه، به اندازه‌ نمره‌ امتحاناتشان اهمیت دارد.
یک بعد دیگر از وضعیت نابه‌سامان آموزش عالی در دنیا مربوط به بحث وام‌های دانشجویی است. چیزی که امروز شاهد آن هستیم این است که وام‌های دانشجویی جای سرمایه‌گذاری‌های عمومی را گرفته‌اند و بدهی دانشجویان رفته‌رفته به فاجعه‌ای بزرگ بدل می‌شود. در ایالات متحده آمریکا، ۷۰درصد دانش‌آموختگان به نظام دانشگاهی بدهکارند. میانگین بدهی دانش‌آموختگان دانشگاه‌های دولتی ۲۵هزار دلار است!بدهی‌های دانشجویی، نابرابری کنونی در ثروت را هم تشدید می‌کند. دانشجویان سیاه‌پوست بسیار بیش از دیگران به وام‌های دانشجویی وابسته‌اند. در آمریکا ۴۲درصد سیاه‌پوستان ۲۵ تا ۵۵ ساله بدهی دانشجویی دارند؛ این رقم در میان سفیدپوستان ۲۸درصد است. میزان خانواده‌های سیاه‌پوستی که زیر بار بدهی دانشجویانشان هستند، ۲۸درصد از خانواده‌های سفیدپوست بیشتر است.
وام‌های دانشجویی، جدای از اینکه دانشجویان چقدر توانایی بازپرداختشان را دارند، بیش از پیش زندگی گیرندگان وام را تغییر می‌دهد.مطالعات نشان داده‌، وام‌های دانشجویی باعث می‌شود دانش‌آموختگان دانشگاه، ازدواج، خرید خانه یا آغاز کسب‌وکار خودشان را به تعویق بیندازند.
دانشجویان برای اینکه بتوانند بازپرداخت بدهی‌هایشان را مدیریت کنند، مدت زمان پرداخت قسط‌ها را از حدود ۴/۷سال در ۱۹۹۲ تا ۴/۱۳سال در ۲۰۱۵ طولانی‌تر کرده‌اند.
طبق گزارش بانک مرکزی آمریکا، از سال ۱۹۹۵، نسبت بدهی دانشجویان به درآمدشان در ۹۵درصد خانوارها سر به فلک گذاشته است.