خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت
مدهوش می‌گذاری یاران مهربانت

آیینه‌ای طلب کن تا روی خود ببینی
وز حُسن خود بماند انگشت در دهانت...

سعدی