ای بهار !

ای بهار !
تو وقتی می‌آیی با خودت یک بغل علف می‌آوری که سهم حیوان است!
اما سهم انسان از تو چیست؟
تو برای انسان «جامهٔ نو» می‌آوری، تا او را از «جانِ نو» غافل کنی!
تو بیرون را سبز می‌کنی، تا انسان، سیاهی درون را نبیند!
🌱