«منشورِ پایداری در مَحشرِ هجومِ ابرقدرت» بخش۳

«منشورِ پایداری در مَحشرِ هجومِ ابرقدرت» بخش۳

۳۱. تکیه‌گاهِ سست، در طوفان فرو می‌ریزد؛ ریشه‌ات را در ابدیت استوار کن.

۳۲. شکوهِ کوه در ایستادگی است، نه در دوری از تندباد.

۳۳. ترس، زندانبانِ روح است؛ قفل را با کلیدِ «رضا» بگشا.

۳۴. آنجا که قدرت، عجزِ خود را با آتش می‌پوشاند، آغازِ زوالِ استیلای اوست.

۳۵. جانِ سوخته، نورانی‌ترین مشعل برای هدایتِ آیندگان است.

۳۶. در قحطیِ امنیت، بذرهای مهربانی را در دلِ همسایگان بکار؛ این است جیره‌بندیِ بقاء.

۳۷. عیارِ مرد در روزِ حادثه عیان می‌شود، نه در ایامِ عافیت.

۳۸. صبوری، انفعال نیست؛ تمرکزِ قوا در سکوتِ قبل از ظفر است.

۳۹. بگذار آتش ببارد؛ حقیقت، گوهری است که در شعله نمی‌سوزد، صیقل می‌خورد.

۴۰. مقصد، مرگ نیست؛ مقصد، بندگیِ تمام‌عیار در کشاکشِ ابتلائات است.

۴۱. نگاهِ لرزانِ کودکان، به صلابتِ شانه‌های تو محتاج است؛ ستونِ خانه بمان.

۴۲. فقر، آزمونِ ایمان است و غنا، آزمونِ انصاف؛ در هر دو حال، انسان بمان.

۴۳. وقتی زمین راهی نمی‌گشاید، آسمان معبرِ اصلی است؛ سر بالا بگیر.

۴۴. هر آواری که فرو می‌ریزد، خشتی از بنایِ ظلمِ ظالم را با خود می‌برد.

۴۵. تو که وارثِ زخم‌های کهنه‌ای،

طبیبِ دردهای نو باش.✍️ به قلم:بهرام محمدی DBA
🏛 دکترینِ حَد
@bmlimit