رنج کشیدن،

رنج کشیدن،
آدم را زیبا می کند...
حوادث تلخ،
گریه های وقت و بی وقت،
سکوت تاریک شبانه،
الکل،قهوه و آرام بخش....
و تقابل با واقعیت غم انگیز زمانه،
خطوط چهره را متفاوت می کند...
آن تیرگی پر خط و خطوط زیر چشمها،
خبر از خاموشی عشق دیروز،
و بی تفاوتی جان امروز،
می دهد...
زیبایی،گاهی،
حاصل لذت نیست...