همه شب

همه شب
چشم شدم
اشک شدم

ریزش یک کوه شدم
ناله ی جانسوز شدم

درطلب عشقِ تو
بیمار شدم

خاک نشین رخِ زیبایِ تو،
دلدار شدم

به گدایی به درِ خانه یِ تو
بیدل و تبدار شدم

دربدرِ کوچه و بازار شدم

تاک شدم
برسر هر دار شدم

در هوس رویِ تو
بد نام شدم

صحبت هر برزن و هر بام شدم

جغد شبانگاه شدم

ذرّه شدم ،
آب شدم ،
خاک شدم

شُهره ی آفاق شدم
مُرده و برباد شـدم

وای که من خاک شـــــــدم ....!

شمس تبریزی