ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو

ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو
خسته مگذار مرا وز سر تیمار مرو

به جفا بر سر یاران وفادار میا
به وفا از پی خصمان جفاکار مرو

چند گوئی که رَوم روزی و ترک تو کنم
مکن ای یار ز من بشنو و زِنهار مرو

ای دل ار شور شکر خندهٔ شیرین داری
همچو فرهاد بده جان و به کُهسار مرو

تیره شب در شِکَنِ طرهٔ دلدار مپیچ
و گرت راه غلط شد به شب تار مرو

بگذر از خالش و گیسوی سیاهش بگذار
در پی مهره بسر در دهن مار مرو

گر بود برگ گل سوریت از خار مترس
ور هوای چمنت نیست به گلزار مرو