آرامش

آرامش
می‌تونه برقِ تو نگاهش باشه وقتی در باز می‌شه و میاد تو …
آرامش
می‌تونه یک جور عَطرِ خاص باشه
که وقتی بغل دستت می‌شینه بوش می‌پیچه توی بینیت و سَر مَستِت می‌کنه …
آرامش
می‌تونه لبخند رو لباش باشه
وقتی بهش غر می‌زنی
یا لبایی که ” من کنارِتم ” رو توی گوشِت زمزمه می‌کنه …
آرامش
می‌تونه یک جُفت پا باشه
که وقت خستگیات سَرِت رو بزاری روشون
یا یک جُفت دست که بره بینِ خَرمَنِ موهاتُ گُم بشه …
ببین!
آدم به تنهایی هم می‌تونه آرامش داشته باشه، اما زندگی با عشق
یک طور غیر قابلِ وصفی شیرین می‌شه …
یک طور غیر قابل وصفی قشنگ تر به نظر میاد …
یک طور غیر قابل وصفی همه چیز بوی زندگی به خودش می‌گیره …
یک طور غیر قابل وصفی امید تو دلت خونه می‌کنه …
یک طور غیر قابل وصفی پر از نشاط و شادابی می‌شه …
می‌فهمی که چی می‌گم؟