محن‌همـونیم‌کـه

محن‌همـونیم‌کـه
اگـر عـاشق‌سـگ‌بشمح‌فـرداش‌بےوفـا میشع!
اگـر عـاشق‌گـل‌رز بشمح‌فـرداش‌کـاکتـوس میشع!
اگـر عـاشق‌دشـت‌بشمح‌فـرداش‌بیـابون‌میشع!
محن‌همـونیم‌کہ‌اگـر عـاشق‌یه‌جملـه‌بشمح‌به‌خـط‌بعـدی‌نمیـرسع! ...نـویسنده‌بـا سـه‌تا نقطـه‌تمـومش‌میکنہ!
محن‌همـونیم‌کہ‌اگـر عـاشق‌کـوچه‌بشمح ، تهـش‌بن‌بسـت‌میشع!
اگـر عـاشق‌یہ‌خط‌بشمح ، همـونجا تـو اوج‌عـاشقےکـردنم‌خطـش‌میرسہ‌بع‌نقطـه!
محن‌همـونیم‌کہ‌اگـر عـاشق‌بشمح‌فـرداش‌عـاشقےجـرم‌میشع! ....

محن‌همـونیم‌کہ‌از عـاشقےفقـط‌نمـوندنا و نیـومدنا سهـمم‌بودح!

محن‌همـونیم‌کہ‌اگـر عـاشق‌رودخـونه‌بشمح
فـرداش‌میبینـم‌همـش‌سـراب‌بودع!
عاره‌مثل‌خعݪے‌‌چیـزا کہ‌سـراب‌بـود ، عـاشقیـم
سـراب‌بـود!