باغ این آیینه بی برگ و نواستآن بهارانگیزِ گل گستر کجاستسینه میجوشد ز درد بی زبانای نوای بی نوا، نی را بخوان!نی حدیث حسرت و حرمان ماستنی دوای دردِ بیدرمان ماست