احساس تنهایی مانند موریانه از درون ذره ذره وجود انسان را

احساس تنهایی مانند موریانه از درون ذره ذره وجود انسان را می‌خورد و او را ضعیف می‌کند، بدون اینکه ظاهر او چیزی نشان دهد

چه می‌شد اگر می‌توانستم
به جای آنکه دلتنگش باشم
بوسه‌ای بر گونه اش بنشانم.

همانند یک کشتی که در میان آب‌های دریا در حال غرق شدن است احساس تنهایی می‌کنم.
آسمان به لطافت میبارد و دنیا در آرامش است.
به چشم من اما، گویی همه چیز درحال محو شدن است.
هیچکس ولی از حالم باخبر نیست.
هیچ کس نمیداند حس خلا درونم چگونه به قلبم چنگ می اندازد.

فاصله هرچقدر زیاد هیچ است،
پیش عشق من به تو.