هیاهوی غریب و مبهمی پیچیده در جانم

هیاهوی غریب و مُبهمی پیچیده در جانم
پُرم از حسّ ِ دلگیری که نامش را نمی دانم

تو اقیانوس سرشار از تلاطم های آرامی
و من دریاچه ی اشکی که دایم رو به طغیانم

بزن نی باز غوغا کن ، بزن دَف شور برپا کن
به هر سوزی بگریانم به هر سازی برقصانم

ببین آیینه وار از حسّ ِ تصویر تو لبریزم
تو آرامی من آرامم ، پریشانی پریشانم!

اگر شعری نوشتم رونویسی از نگاهت بود
که این دیوانگی ها را من از چشم تو می خوانم


«تکتم حسینی»