در دوران جنگ و وضعیت خاکستری غریزهی طبیعی برای رشد کسب

در دوران جنگ و وضعیت خاکستری، غریزه‌ی طبیعی برای رشد کسب‌وکارهای خانوادگی، تمایل به «دیدن شدن» و «ورود به بازارهای رسمی» است، اما از منظر مدیریت ریسک و رفتار اقتصادی، گرفتار شدن در دامِ توسعه‌ی فیزیکی از طریق اجاره مغازه‌های کوچک یا غرفه‌های بازارچه‌ی محلی، می‌تواند مرگ خاموشِ کسب‌وکار شما باشد؛

چرا که در این شرایط، هزینه‌های ثابتِ اجاره، حتی اگر پایین به نظر برسند، فشارِ نقدینگیِ شدیدی ایجاد می‌کنند که با نوسانات شدیدِ درآمد و احتمالِ بسته شدنِ ناگهانیِ مراکز تجاری ناشی از ناامنی، غیرقابل‌تحمل خواهد شد.

شما نباید فکر کنید که برای اثباتِ هویتِ خود به یک «مکان فیزیکی» نیاز دارید، بلکه باید به یاد داشته باشید که در جنگ، «حرکت‌پذیری»، «هزینه‌ی صفرِ مکان» و «وابستگی به شبکه‌ی اجتماعی» مهم‌تر از هر ویترینِ لوکسی است.

اجاره‌ی یک فضای فیزیکی، شما را در برابرِ ریسک‌های امنیتی، تغییراتِ ناگهانیِ قوانینِ محلی و هزینه‌های پنهانِ انرژی و امنیت اسیر می‌کند و آزادیِ عملِ شما را برای پاسخگوییِ سریع به تغییراتِ بازار می‌گیرد.

بنابراین، برای توسعۀ اولیه، به جایِ تعقیبِ رویایِ داشتنِ مغازه، بر رویِ تقویتِ کانال‌های توزیعِ غیرفیزیکی، فروشِ مستقیم به مصرف‌کننده از طریقِ روابطِ شخصی و استفاده از ظرفیت‌های مشترکِ همسایگان تمرکز کنید، زیرا کسب‌وکاری که در این روزگار سبک، سیال و بدونِ باریِ هزینه‌های ثابتِ مکان باشد، نه تنها زنده می‌ماند، بلکه فرصتِ رشدِ هوشمندانه‌تری نسبت به رقبا دارد که خود را در قفسِ اجاره‌های گران‌قیمت و پرریسک اسیر کرده‌اند.