انگار غایبی داشت دنیای من

انگار غایبی داشت دنیای من

همیشه پر بودم از سوال

پر بودم از گلایه

بی همراه ، خو گرفته با تنهائیها

انگار عابری دیگر نداشت این راه

انگار پایان نداشت این راه

دور بود ، مقصد ...

چه ساده دل بسته بودم به جاده ها ...

امیدی خشکیده – چون مترسک

مرا می کشاند به این دورها

ولی افسوس ؛

مترسک دنیای من ، خودم را گول می زد ...