امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم

امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم 
از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم 
آوار پریشانی ست ، رو سوی چه بگریزیم ؟
هنگامه حیرانی ست ، خود را به که بسپاریم ؟
تشویش هزار آیا ، وسواس هزار اما 
کوریم و نمیبینیم ، ورنه همه بیماریم 
دوران شکوه باغ از خاطره مان رفته ست 
امروز که صف در صف خشکیده و بی باریم 
دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی را 
تیغیم و نمیبریم ، ابریم و نمیباریم 
ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب
گفتند که بیدارید ، گفتیم که بیداریم 
من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته 
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم