.

.
فدای تو همه چیزم اگرچه ناقابل
حقیقت است، حقیقت، نشسته ای در دل
خدا خودش دل ما را به جنبش آورده
شبیه ماهی کوچک که می زند دل دل
بهار می شود آن دم که تو نفس بکشی
عجیب نیست که گُل سر بر آورد از گِل
همیشه نزد همیم و همیشه داشته ایم
تو در درون من و من درون تو منزل
من آن عاشق پر از شوکتم که بی غَمِ تو
نبوده دبدبه و افتخار او کامل
اگرچه کوه بزرگی میان ما باشد
غرور کوه به یک بوسه می شود باطل
پس میبوسمت دمادم