بچه که بودیم

بچه که بودیم
بهتر میدانستیم چطور باید از داشته‌هایمان مواظبت کنیم و برایشان بجنگیم
بهتر بلد بودیم دوست داشتن واقعی را
شاید اندازه‌ی سن مان نبود اما عشق و وفاداری را خوب می‌شناختیم
فرقی نمیکرد آنچه داشتیم
پدر و مادر باشد
دوست باشد، دوچرخه یا عروسک
توپ یا مدادرنگی
هر چه بود سهم ما بود
دوست داشتنی بود
و با هیچ چیز در دنیا عوضش نمیکردیم
آن روزها نمیدانستیم خستگی یعنی چه،
دل‌زدگی یعنی چه
نه اهل رها کردن بودیم
نه تنهایی ترجیح‌مان بود و نه فرار راه نجات
حالا اما،
ما همان بچه‌ها هستیم
که حتی روزی فکرش را هم نمیکردیم
کمی قد کشیدن و بزرگ شدن
اینهمه دنیای‌مان را عوض کند...