سرمیکشم یه ضرب واسه تلخیه آخرش

سرمیکشم یه ضرب واسه تلخیه آخرش
که بیایی دست بزاری رو شونه هام که میگی چهار تاس و دست نزارم رو زانوهام و صدای پیانوی لعنتی و دود سیگاری ک نیست توی اتاقی که خالی از رنگه نوره و چهار تا کوره
اولی مثه منه
درگیر هنره
ازش باید خاهشکنی ک هر وری نره
عاشق تجربس
دروبست و رف سفر زد قید درس و مشق
دومی مثه منه
میگه مگه چیه تش
بسوزم
خب ک چی؟؟؟
جسم ک روح نیست ی وقت شرمنده شیم
سومی مثل منه میخاد بیاد ببرت از این شهر جایی ک کسی نباشه بزاره جا سیگار پست دستتو رو لبش که افتخار برای منه ک همراهه منی
چهارمی خوده منه
شیاره پر بدنش از ضرب سکه ی درد و نرخ خنده هات که گرون واسه روح زخمیم تموم میشه
تنهایی قشنگ تر از بودنه نبودنته：)