ﺳِﻨﺖ ﮐﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺣﺮﻓﺎﯾﺖ، ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎﯾﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﺖ ﻫﻢ

ﺳِﻨﺖ ﮐﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺣﺮﻓﺎﯾﺖ، ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎﯾﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﺖ ﻫﻢ
ﭼﺮﻭﮎ ﺑﺮﻣﯽﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺳﺖ ﻋﻘﻠﺖ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺷﮕﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﯼ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺖ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﯼ ﻭ ﺑﺴﺎﻥ ﭘﯿﺮﺍﻥ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻣﯽﻫﺎﯼ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ، ﺑﺎ ﻧﻮﺍﯼ ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻔﺘﻦﻫﺎﯾﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻧﺮﺳﯿﺪﻥ
ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﺮﻏﯿﺐ ﻣﯽﮐﻨﯽ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﯼ ﭘﯿﺮ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪﯼ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﮔﺮﯾﺰ ! ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺮ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﻭ
ﺣﯿﺎﺕ ﺁﯾﺎ ﻗﻄﻌﯿﺘﯽ ﻫﺴﺖ؟ ! ﺷﺎﯾﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯽ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻤﯿﺮﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﺯﺩﻩﺍﯼ . . .
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﻦ ! ﺍﯾﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﭘﺮﺷﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ! ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻧﻮﭘﺎﯼ
ﺧﻮﺵﮔﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﯽﺍﻋﺘﻨﺎ ﺷﻮﻡ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﻤﻪﯼ ﺩﻋﻮﺕﻫﺎﯾﺖ ﺑﻪ
ﺳﮑﻮﻥ، ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ، ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﻣﻮﺧﺖ . . .
ﻣﯽﺩﺍﻧﯽ ! ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﺩﻫﻢ. ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺁﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﻢ . ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﮔﻮﺵ
ﺧﺮﺍﺵ ﺗﺮﯾﻦ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ ﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺍﯼ ﻋﻘﻞ ﺗﺮﺳﻮﯼ ﮐﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ! ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﺎﯼ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﭘﺨﺘﻪﺍﻡ . ﺍﻣﺎ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﺑﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻥ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻥ ﺷﺒﯿﻪﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﯿﻦ
ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻥ ﻭ ﻗﺪﻡ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﻗﺪﻡ ﺯﺩﻥ ﻭ ﺑﯿﻦ ﻗﺪﻡ ﺯﺩﻥ ﻭ ﺩﻭﯾﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﯾﺪﻥ
. . .
ﺍﯼ ﻋﻘﻞ ﺩﻟﺴﻮﺯِ ﺑﺎﻣﺤﺒﺖ ! ﮐﺎﺵ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﺎﺵ ﺗﻮ
ﻫﻢ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮ ﭼﺮﻭﮐﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﻧﻪﺍﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻟﻄﯿﻒ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯽ ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺎﻡﻫﺎﯼ ﺁﻫﻨﮕﯿﻦ ﺍﺯ
ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﺖﻫﺎ ﻭ ﺗﭙﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﺭﯾﻪﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻫﺎﯼ ﺑﯽﺗﮑﺒﺮ
ﺑﺪﻭﯾﻢ. ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﺖﻫﺎﯼ ﭘﺮﮔﻞ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻦ ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ
ﺗﭙﻪﻫﺎﯼ ﭘﺮﺷﯿﺐ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ . .