طعم مثل ئیز

ﺍﯼ طعـمِ ﻟﺒـﺖ مثـلِ ﺍﻧـﺎﺭِ ﺷﺐِ ﭘﺎئیز
مستـم بنمـا دیگـر از آن ﺳـﺎﻏﺮِ ﻟﺒﺮﯾﺰ

ﺑﺎ ﻧﺎﺯِ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ کم بزن ﺁﺗﺶ
ﺑـﺎ ﻋﺸﻮﻩ ﮔﺮﯼ ﺭﻩ ﺑﺰﻥ ﺍﺯ ﻟﺸﮑﺮِ ﭼﻨﮕﯿﺰ

وقتی ﮐـﻪ تـو ﺩﺭ بـاغِ اِرم پـا بگذاری
ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪٔ ﮔُﻞ ﻧﻐﻤﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﻍِ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ

ﺩﺭﻓﺼﻞِ ﺧﺰﺍﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑِﺶ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗـﺎ ﺧـﺎﻧﻪ ﺧـﺮﺍﺑﻢ ﻧﮑـﻨﺪ ﺳﺮﺩﯼِ ﭘـﺎئیز

ﭼﺸﻤﻢ که به روی ﺭُﺥِ ﺯﯾﺒﺎﯼ تـو افتاد
ﺍﺯ ﺟﺬﺑﻪ ﯼ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ ﺫﺭﻩ ﯼ ﻧﺎﭼﯿﺰ

ﮔﻨﺠﺸﮏِ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻮﻝ ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻢ
ﺑﺮﮔـﺮﺩ ﻭ ﺭﻫـﺎﯾﻢ ﺑﮑﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﺩِ ﻏـﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰ

ﺑﺮ ﺷﺎﻧـﻪ رها کن ﻋﺴﻞ ﺁﻥ ﺯﻟﻒِ ﺳﯿﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺟـﺎﻥ ﻭ ﺩﻟـﻢ ﭘُﺮ ﺷﻮﺩ از بـوی ﺩﻻﻭﯾﺰ