ﺩﺭﺩﻭﺩﻝ...

ﺩﺭﺩﻭﺩﻝ...
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻋﻄﺮ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻗﺎﺻﺪﻙ ﻫﺎﻱ ﺳﭙﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺑﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻲ ﻛﻮﭺ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺑﺎﻏﺶ ﺑﻮﻱ
ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﻲ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺧﻨﻪ ﻛﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻲ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﻲ ﺣﺲ ﻏﺮﻳﺒﻲ ﺍﺳﺖ
ﻛﻪ ﻗﻠﺐ ﭘﺮﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻫﺮﻭ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍﺑﺎ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﻴﺲ ﻛﻨﻢ ﻭﺍﺯ ﻻ‌ﺑﻪ ﻻ‌ﻱ
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻮﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ﻭﺑﮕﻮﻳﻢ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﻢ
ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ﺗﻮ..............