یه زمانی بیست و پنج ساله‌ها آدم‌ بزرگ‌هایی بودن که تکلیف

یه زمانی بیست و پنج ساله‌ها آدم‌ بزرگ‌هایی بودن که تکلیف زندگی‌شون معلوم شده بود و فقط داشتن به سمت مشخصی می‌تازوندن. اما من انگار تمام این‌ سال‌ها دویدم و زندگی‌م هزار کیلومتر عقب‌تر جا مونده. حالا هم دیگه فقط لنگون لنگون می‌رم جلو که شاید یه روزی بشه که برسم.

🍁