ما نم توانم بگوم

ما نمى ‏توانيم بگوييم
كه خداوند كم گذاشته و كوتاهى كرده است؛

چون او همان طور كه ما مى‏ خواهيم
و دوست داريم بوده است:
كريم، رحيم، رئوف، ستّار، حليم، معطى، مُدرِك‏...

اگر ما هم همان گونه كه او مى ‏خواهد بشويم،
آن موقع به رضا و رضوان رسيده ‏ايم؛
يعنى ما از او راضى هستيم و او هم از ما راضى است.

و اين رضا و رضوان است
كه كرامت‏ ها را براى ما به دنبال خواهد داشت.

📝استاد علی صفایی حائری
📚کتاب بهاررویش، ص ۱۳۱

#یک_جرعه_کتاب