.

.

جای آن که رعد باشم تا پریشانت کنم
کاش باران می شدم تا بوسه بارانت کنم !

کاش دریا ، تا در آغوشت بگیرم موج موج
کاش ساحل ، تا دمی بر سینه مهمانت کنم

یا نسیمی ، دست پنهان نوازش بر تنت
یا زلال آب چشمه ، تا دو چندانت کنم !

عاقبت شاعر شدم گاهی گریز در خودم
ناگزیرم می کند از خود گریزانت کنم

تو سراسر سازشی ، شوق است آبادم کنی !
من سراسر زلزله ، بیم است ویرانت کنم …

من زمستانم ، نمی خواهم زمینگیرم شوی
تو بهارانی ، نمی خواهم زمستانت کنم

می روی ، باشد ، ولی ای خوب ! پیش از رفتنت
این غزل را هم بخوان شاید پشیمانت کنم ....