ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ . ........
ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﻭﯾﺰﻡ
ﮐﻪ ﻓﺎﻧﻮﺱِ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﺎﻑِ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮔﺎﻫﯽ ﻧﯿﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰﻡ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﯿﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭِ ﺧﻮﯾﺶ
ﮔﺎﻫﯽ ﻧﯿﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻧﮓ ﮔﺎﻩِ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻫﻮﺍﯼِ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻡ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱِ ﻏَﺮﯾﻮﺵ
ﮐﻮﻩ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ
ﺩﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﻩ
ﺑﺎ ﺻﻼﺑﺖِ ﺻﺨﺮﻩ ﻫﺎ
ﺗﺎ ﺩﯾﺮﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍﻟﯽِ ﺳﻨﮕﺴﺘﺎﻥِ ﺫﻫﻨﻢ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
ﮐﻼََ ﺍﺣﻮﺍﻻﺕِ ﻣﻦ ﺭﻓﯿﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪِ ﮐﻮﺍﮐﺐ
ﻗﻤﺮ ﺩﺭ ﻋﻘﺮﺏ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﯼ ﻧﺰﺩﯾﮏ
ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ
ﺧﻄﺮِ ﺧُﺮﻭﺟﯽ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﯾﺪﻡ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﯼ ﻣﻬﯿﺐ
ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﺗﺎﺭﯾﮏِ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺪﻡ
ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﻢ ﺑﯿﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﻖ
ﺧﻄﯽ ﺳُﺮﺥ
ﺑﻪ ﺳﻮﯼِ ﺑﯽ ﻣﺮﺯﯼ
ﺑﺎ ﺧﯿﻞِ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ . ...........