پارت 2

🥀 شیطان من

| قلبی که نباید می‌تپید

ساعت ۱۱ شب – عمارت گو وون

دو هی وارد عمارت شد. هنوز از اتفاقات امشب عصبانی بود. کیفش را روی مبل انداخت و رو به گو وون گفت:

دو هی: ببین، من نمی‌دونم تو چه موجودی هستی، ولی قرار نیست همیشه دنبالم راه بیفتی!

گو وون درحالی‌که مشغول نوشیدن قهوه بود، بدون اینکه نگاهش کند گفت:

گو وون: چه جالب... فکر می‌کردم از بودن کنار من خوشحالی.

دو هی: تو زیادی خودشیفته‌ای!

گو وون لبخند زد.

گو وون: و تو زیادی لجبازی.

دو هی خواست جوابش را بدهد که ناگهان تلفنش زنگ خورد.

شماره ناشناس بود.

دو هی: الو؟

صدای مردی از پشت تلفن آمد:

مرد ناشناس: خانم دو، فکر کردی می‌تونی تا ابد پشت اون شیطان قایم بشی؟

رنگ صورت دو هی تغییر کرد.

گو وون فنجانش را روی میز گذاشت.

گو وون: کی بود؟

دو هی: هیچ‌کس!

گو وون از جایش بلند شد و آرام به طرف او رفت.

گو وون: من از دروغ متنفرم، دو هی.

دو هی: به تو مربوط نیست!

گو وون برای چند لحظه سکوت کرد. بعد با صدایی جدی گفت:

گو وون: از امشب، هیچ‌کس حق نداره بهت نزدیک بشه.

دو هی با تعجب نگاهش کرد.

دو هی: چرا؟ مگه من برات مهمم؟

گو وون مکث کرد...

گو وون: نه. فقط نمی‌خوام قراردادم به دردسر بیفته.

اما خودش هم نمی‌دانست چرا شنیدن صدای ترسیده‌ی دو هی، برای اولین بار آرامشش را به هم زده بود.

پایان پارت ۲ 🖤

ادامه دارد...