با من غریبـه‌ اے! و همہ آشنا تـویی

با من غریبـه‌ اے! و همہ آشنا تـویی
دردِ منے ؛ دواے همـہ دردها تـویی

بیهودہ میروے ڪـہ ز یادت جدا شوم
نبضِ نگاهِ خیسِ مرا ، هر ڪجا تویی

داغِ نبودنِ تـو مـرا سخت مے ڪُشد
اما بـراے ڪُشتنِ من خون بها تـویی

یڪ‌ڪوچه؛ یڪ نگاہ، مرا بُرد تا جنون
دیگر براے من، همهٔ ڪوچہ ها تـویی

هر چند خالے از منے و پُـر ز  دیگران
اما درونِ من تـویے و ؛ بارها تـویی!

پاییزِ رفتنت، مـن و بـاران گریستیم
شاید دلیلِ بغضِ همہ ابـرها تـویی!

افتـادم از نفس؛ بـہ تمناے یڪ نگاه
لطفـاً بیا ؛ ڪـہ آخرِ این ماجرا تـویی