چشمت کرونا بود و دلم مردم قم بود

چشمت کرونا بود و دلم مردم قم بود
از عشق تو یک مملکتی زیر سِرم بود

ویروس حقیقی تویی و این بچه ویروس
آن شیرِ بدون سر و بی اِشکم و دم بود

ما را چه نیازی به ژل ضدّ عفونی
لب‌های تو کلّاً کلرید سدیم بود

تعطیل شده مسجد و الکل شده آزاد
ساقی سرِ سجّاده و زاهد سرِ خم بود

یک استادیوم عاشق و بیمار تو بودند
روبوسی من با همه‌ی استادیوم بود

چشمت کرونا گفتم و تشبیه ضعیفی است
من هیروشیما بودم و او بمب اتم بود