p.2 نمیبخشمت

در پایان پارت لطفا بهم بگید با سبک نوشتاری پارت اول ادامه بدم یا با سبک نوشتاری این پارت ؟
این پارت رو ویرایش دادم ولی پارت قبل دقیقا کپی اولین پارت داستانم هست که دو سال پیش نوشته بودم !

پارت دوم:

روی صخرهٔ همیشگی نشستند، پشت‌به‌پشت، زانوهایشان را در آغوش گرفته بودند و صحبت می‌کردند. ستون فقرات‌شان از میان پارچهٔ لباس، گرمای هم را حس می‌کرد؛ گرمایی که تنها چیز زنده در سرمای پاییزی آن غروب بود. شیسویی روی کاغذ، عضوی از آنبو بود، اما از طرف ساروتوبی اجازه داشت هر طور که می‌خواهد رفتار کند. نقشه‌اش را برای ایتاچی گفت: استفاده از کوتوآماتسوکامی علیه پدرش.

ایتاچی پرسید: «واقعاً فکرات رو کردی؟ نتیجه واقعاً تغییر میکنه؟» مکثی کرد، سنگینی تردید را در گلویش حس کرد. «امکانش هست که مشکوک بشن ، که اتفاقی برای پدرم افتاده... و رهبر جدیدی انتخاب کنن و به پیشروی نقشه، ادامه بدن.»

شیسویی آهی کشید، نفسی که از عمق ریه‌های خسته‌اش بیرون می‌خزید. «خودم می‌دونم چه ریسکِ بزرگیه ، ولی فردا جلسه‌ست و چاره‌ی دیگه‌ای نیست، ما برنامهٔ دیگری نداریم. سومی هم موافق است.»

ایتاچی تغییری در چاکرای شیسویی حس کرد؛ جهشی ظریف مثل باز شدن چشمی در تاریکی. می‌دانست شارینگانش را روشن کرده.

احساس کرد شیسویی سرش را به عقب خم میکند و بعد، حضورش را روی شانهٔ خودش حس کرد. ایتاچی برای لحظه ای غافلگیر شد.
ولی از انجا که امروز، هر دو خسته از مأموریت، به اینجا پناه آورده بودند تا کمرشان را به هم تکیه دهند، همه چیز طبیعی بود.

و حالا شیسویی چنان آرام سرش را به او سپرده بود که انگار بهترین بالشت جهان را به او هدیه کردند

ناگهان شیسویی برگشت: «ایتاچی...»

ایتاچی که غافلگیر شده بود، رو به او چرخید. برای اولین بار مانگکیو شارینگان شیسویی را دید. طرحش پیچیده بود، هزارتویی از نور و سایه در عنبیه‌ای سرخ. شیسویی با چنان دقتی به او خیره شده بود که نفس در سینهٔ ایتاچی خشکید.

«قول میدم... موفق میشم
و ادامه آن جمله را، تنها در ذهنم گفتم
چون میخوام ..کنارت بمونم.»

---

تمام مدت قلبم تند تند می‌زد. از همان لحظه که پشتم به پشتش خورد، تمام وجودم سوخت. وقتی به عقب خم شدم و شانه‌اش را زیر سرم حس کردم ، ترسیدم.
ترسیدم که سرش را پس بزند. اما این کار را نکرد و گذاشت همان‌جا استراحت کنم.
حالا برگشتم و به او قول داده بودم، شاید او ادامه اش را هرگز از زبان من نشنود ولی من می‌خواستم با عهدی که با خودم بستم، بزودی در دنیایی زندگی کنم که بتوانم سال‌های بیشتری در کنارش باشم.
ببینم این دوستیِ بی نام ما چگونه قد می‌کشد و به کجا می‌رسد.
من این کار را برای او انجام می‌دادم. برای اینکه هدف زندگی‌اش را پیدا کند و خودش تصمیم را بگیرد.
وقتی قولم را دادم، امید را در چشمانش دیدم. و قلبم شکست.

---

ایتاچی به دوستش نگاه کرد و توانست ببیند که او نگران است. چینِ کوچکی میان ابروهای شیسویی افتاده بود. ایتاچی می‌خواست از او تشکر کند، اما نمی‌دانست چگونه. کلمات در گلویش سنگ می‌شدند، نتراشیده و خام.

شیسویی گفت: «ایتاچی، باید بیرون بمونی.»

ایتاچی: « چرا؟»

«به جلسه نیا. باید اینجا منتظر من بمونی. قبیله به تو مشکوکه. و من رو مجبور کردن تا جاسوسیت رو بکنم.»

ایتاچی برای لحظه ای جا خورد. «من میام و تو رو در جلسه ملاقات می‌کنم.»
ایتاچی از این دستور راضی نبود. از اینکه قبیله احساس می‌کرد باید او را زیر نظر داشته باشند، حس تلخی در دهانش پیچید. اما می‌فهمید.
پس صورتش را در هم کشید و سرش را تکان داد.
ولی بعد...
ایتاچی واقعاً نمی‌دانست چه چیزی وادارش کرد. اما دو قدم سریع به جلو برداشت و دوستش را در آغوش گرفت.

«ممنون، شیسویی.»

تکان ناگهانی شیسویی را حس کرد، اما شیسویی عقب نکشید. ایتاچی آنقدر سریع عمل کرده بود که حتی خودش هم نمی‌دانست امیدوار است چه واکنشی ببیند. اما وقتی شیسویی آرام او را در آغوش گرفت و دستانش را دور شانه‌های ایتاچی حلقه کرد، موجی از شادی و لذت در سینهٔ ایتاچی ترکید. شیسویی او را بیشتر به خود چسباند، گونه‌اش را به کنار سر ایتاچی تکیه داد و بدن ایتاچی را محکم‌تر فشرد، و قلب ایتاچی به تپش افتاد. برای چند ثانیه، ایتاچی آرزو کرد می‌توانستند برای همیشه به همان شکل بمانند. چون تا وقتی اینگونه ایستاده بودند، همه چیز در دنیا به نظر درست بود.

شیسویی آرام در گوش ایتاچی فقط یک کلمه را زمزمه کرد:
«برمیگردم.»