پارت ۱۴ آزمون نهایی

هوانگ با دست به گوشه سالن اشاره کرد.
– اول… چوی سوجین.

سوجین قدم به وسط گذاشت. موهای مشکی صافش تا روی شانه‌اش می‌ریخت و نگاهش ترکیبی از اعتمادبه‌نفس و بازیگوشی بود. موسیقی شروع شد و بدنش با ضرب‌آهنگ هماهنگ شد، مثل اینکه هر نت را از قبل توی خونش داشت.
حرکت‌هایش نرم و سیال بود، اما هر از گاهی ناگهان انفجاری از انرژی می‌داد که همه را شوکه می‌کرد.

هانا زیر لب گفت:
– وایی… این حرکتا…
یرین نگاهش را از سوجین برنداشت:
– کامل یاد جیمین میندازتم. همون کنترل بی‌نقص روی بدن، همون حس بازی با ریتم.

سوجین در اوج آهنگ یک چرخش سریع زد، با لبخند کمی شیطنت‌آمیز که انگار با جمعیت بازی می‌کرد. حتی داوران هم بی‌اختیار سر تکان دادند. وقتی آهنگ تمام شد، با یک تعظیم کوتاه و نگاهی مطمئن عقب رفت.

هوانگ با همان حالت سرد گفت:
– خوب بود. بعدی… کانگ مینا.

مینا قدم برداشت، کمی آرام‌تر و محتاط‌تر از سوجین. موهای قهوه‌ای تیره‌اش زیر نور سفید برق می‌زد. موسیقی که شروع شد، اولش ساده و بی‌ادعا بود، ولی ناگهان جهشی در حرکاتش ایجاد شد؛ پرقدرت، سریع و دقیق.

هانا با هیجان شانه یرین را تکان داد:
– دیدی؟ این دقیقاً جونگ‌کوکه! همون قدرت و استقامت، همون نگاه جدی.
یرین لبخند نصفه‌ای زد:
– و اون مهارت کنترل بدنش… حتی وقتی سرعتش بالاست، همه‌چی تمیز و بی‌نقصه.

مینا در آخرین ضرب آهنگ، با پرش و فرودی بی‌صدا، رقصش را تمام کرد. نفس‌نفس می‌زد اما نگاهش محکم بود. از کنار سوجین رد شد و یک لبخند کوتاه با او رد و بدل کرد؛ لبخندی که بوی سال‌ها رفاقت را می‌داد.

یکی از داوران آرام گفت:
– این دوتا… از قبل باهم هماهنگن.
هوانگ بی‌حرف فقط یادداشت کوتاهی روی برگه‌اش نوشت و با دست به نفر بعدی اشاره کرد، اما نگاه هانا و یرین هنوز روی سوجین و مینا قفل مانده بود.

هانا در گوش یرین زمزمه کرد:
– حس می‌کنم اگه این دو تا بیان، گروه‌مون یه چیز دیگه می‌شه.
یرین آرام گفت:
– بستگی داره بخوان کنارمون باشن یا روبه‌رومون.

🕑 پرش زمانی – یک ساعت بعد

…صدای موسیقی ساکت شد و آخرین شرکت‌کننده نفس‌زنان از وسط سالن بیرون آمد. هوانگ با یک حرکت دست، پایان آزمون را اعلام کرد.

🕑 پرش زمانی – یک ساعت بعد

همه روی نیمکت‌های چوبی سالن نشسته بودند. سکوت سنگینی حکم‌فرما بود و فقط صدای ورق زدن برگه‌ها از سمت میز داوری شنیده می‌شد. سه داور کنار هم نشسته بودند، هوانگ کمی عقب‌تر ایستاده و با دست به داورها اجازه شروع داد.

داور اول گفت:
– ما امروز به چند معیار توجه کردیم؛ اول، تکنیک و تمیزی حرکات. دوم، کنترل بدن در سرعت‌های مختلف. سوم، توانایی انتقال حس و ارتباط با تماشاگر.

داور دوم ادامه داد:
– و چیزی که خیلی برای ما مهم بود، هماهنگی و پتانسیل رشد در محیط گروهی بود. کسی که استعداد داره اما نتونه با بقیه هماهنگ باشه، اینجا جای پیشرفت نداره.

داور سوم نگاهی به لیست انداخت و با صدای رسا اعلام کرد:
– بر اساس این معیارها… دو نفر انتخاب‌شده برای ادامه پروژه، چوی سوجین و کانگ مینا هستن.

یک لحظه سکوت مطلق. بعد، زمزمه‌های آه و حسرت بین بقیه دخترها پخش شد. بعضی‌ها با چهره‌های بی‌احساس به زمین خیره شدند، بعضی دیگر زیر لب غر زدند.

سوجین اول کمی شوکه شد، بعد با همان لبخند مطمئنش رو به مینا نگاه کرد و گفت:
– گفتم بهت، ما دو تا همیشه باهمیم.
مینا که هنوز نفسش تند بود، یک لبخند کوتاه زد:
– ولی این بار… حس می‌کنم تازه شروعشه.

هانا بی‌اختیار دست یرین را فشرد:
– عالی شد!
یرین با یک نگاه معنی‌دار به سوجین و مینا، آرام گفت:
– حالا باید دید می‌تونن کنارمون بدرخشن یا نه.

هوانگ بدون هیچ احساس ظاهری جلو آمد، برگه انتخاب‌شده‌ها را روی میز گذاشت و رو به جمع گفت:
– تبریک به برنده‌ها. از فردا، تمرین‌ها جدی‌تر می‌شن. و برای بقیه… بازی هنوز تموم نشده، ولی سخت‌تر می‌شه.

چشمان چند نفر از بازمانده‌ها برق زد، ولی بیشترشان می‌دانستند شانسشان کمتر شده. سوجین و مینا با هم از وسط سالن رد شدند، نگاه‌های سنگین بعضی‌ها را نادیده گرفتند و کنار هانا و یرین ایستادند.

هانا با لبخندی گرم گفت:
– خوش اومدید به تیم.
سوجین با لحنی شبیه شوخی جواب داد:
– امیدوارم از این به بعد زیاد ازم نترسی.
مینا آرام و جدی اضافه کرد:
– ما برای موندن اینجا همه‌چیز می‌دیم.

یرین فقط سری تکان داد، اما در دلش حس می‌کرد ترکیب این چهار نفر، می‌تواند سرنوشت این پروژه را عوض کند.


*_*اینم یه پارت گنده برای پارت بعد شرط می زارم *_*
۵# لایک
۱۰ کامنت€