.

.








.تقصیر خودمه؟ مگه نه؟ تنها کسی که همیشه بهم لبخند داد رفته..تنها کسی که تحت هر شرایطی پیشم بود رفته..اشکام بند نمیاد...یه تیکه از وجودم رفته...تنها کسی که میفهمید چه دردی دارم رفته..تنها کسی که تحسینم کرد رفته..تنها کسی که قشنگ ترین حرفا رو همیشه بهم میزد رفته..و من حالا هیچی ندارم...یه روز از شدت درد زخم هات ناپدید بشی..و از درد تو بیمارستان بری که پیام های اونو جواب بدی..و :)
اونم ترکت کرد...یادته نفر قبلی کی بود؟.. اره یادته...تو کیمیا رو هم مثل ستایش از دست دادی..تک ستاره رو از دست دادی..الان این درد عادیه؟..نیست..نیست..خواهش میکنم..چرا فقط نذاشتید بمیرم..بذارید بمیرم..از دارو خوردن خسته شدم..لطفا..از درد کشیدن خستم...دیگه نمیتونم..دیگه نمیتونم...دیگه نمیتونم بگم حالم بده و بقیه دو تا دیگه بذارم روش...دیگه نمیتونم ببینم مردم فقط حالمو بد میکنن..که قلب بیچاره ام رو له میکنن...تحمل این رفتار هارو ندارم..حالا تنها کسی که مراقبم بود رفته..و من...دیگه مجبورم دوباره یه چسب زخم باشم..دیگه نمیتونم حالم که خوب نبود یا یه شادی از زندگیمو با ذوق یا با گریه براش بگم..اون رفته..و من دیگه هیچی ندارم...:)
معذرت میخوام عزیزکم..امیدوارم...تک ستاره باز هم بدرخشه
:)